De lütte Seejungfer

Ein Märchen von Hans Christian Andersen, plattdeutsch erzählt

Dor weern eenmol Fischers, de fischen up de Nordsee. Se harrn goden Wind un Sünnschien. Un as se dat Nett utsmeten, dor harrn se enen wunnerlichen Fang maakt.

In dat Nett spakel en Seejungfer. En lütte, smalle, fiene, mit‘n witten Lief as en Minschenfru un mit Kopp un Haar un Ogen jüst ok so as bi de Minschen. Aver ünnen harr se en Fischsteert. De blenker vun Fischschuppen un glänster as Parlmutt.

O, wat maken de Fischers dor för Ogen; as se de lütte Seejungfer sehn, dor in‘t Nett mang all de Fisch! De Mannslüüd johlen un lachen un weern heel vergnöögt. De Fisch, de leten se geruhig weller över Bord gahn. Aver de Fru, de Fru! De wull‘n se beholen.

Dor füng de lüttje Seejungfer to snacken an, un se sä to jem: „Laat mi weller in de See. Ik bün en Stück ut de See, ik hör dor hen. Smiet mi över Bord. Dat wull‘n de Fischers aver nich. „wi nehmt di mit na Huus, dor kannst du in de Regentünn sitten“, sä de een. „du kannst ok dat Bassin kriegen, wo de Seehunnen in swemmt“, sä de anner. Un de drüdde lach: „Büst sülben en halben Seehund!“ „Nee, nee“, sä‘n se all, „wi laat di nich free.“

Dor füng de lütte Seejungfer dat Wenen an. „Wat wöllt ji mit mi“, sä se, „ik bün keen Minschenfru, ik kann an Land nich leven.“ Aver dor frögen de Mannslüüd nix na. Se knütten dat Nett blot noch faster üm ehr. Se dachen, se kunnen dor önnig Geld mit maken, wenn se ehr utstellen. Ja, för Geld wull‘n se ehr wiesen. Dor kunnen se wiß riek be warden.

Dor worr de See wat unruhig un düster, un an‘n Heben tröcken Wulken up. Dat worr Tied, dat se habenin kemen. Un se stüern gau na de Bucht to. Se kemen in‘n Haben, maken dat Schipp fast un denn böörn se dat Nett hoch un slepen de lütte Seejungfer an Land.

Un noch eenmol bedel se: „Laat mi weller in de See!“ Aver all ehr Beden un Bedeln hölp nix. Dor füng se luudhals an to klagen. Dat klüng wied över de See. Un de See worr noch willer un de Heven noch swatter. Dor reep de lütte Seejungfer: „So wied ji mi sleppt, so wied schall juer Land ünnergahn!“

Ut den Wind worr Storm, un de See stünn up, hoch un wild un bruus böös. Un dor keem en Stormfloot, as noch nie nich west weer, un dat ganze Land güng ünner mit Mann un Muus. De wille See spölt dor nu, wanehm de Haben un de Hüüs un de Straten weern.

Un de lütte Seejungfer, wanehm is de afbleven? Dat Nett reet twei in den groten Storm, un se swemm weller trüch in de depe See. Aver de Fischers, de so riek warden wulln, de sünd all verdrunken.